Προσπαθώ να γράψω ένα πόνημα ψυχής.
Προσπαθώ να γράψω ένα πόνημα ψυχής.Τα λόγια χορεύουν μέσα μου άναρχα,καμία λέξη δεν μπαίνει
Γυναίκα που αγάπησα.
Γυναίκαπου η ζωή μου έγινε η ζωή σουγια λίγο αγκάλιασέ με.Αγκάλιασέ μεπριν ξημερώσει ο
Καλοκαίρι στο χωριό παρέα με ρακέτες…
Ξυπνητήρι στις 11, μπας και προλάβουμε έστω και μια καρεκλίτσα στην κοντινότερη παραλία, ξύλο
Μερικές φορές κάποιοι αισθάνονται ελλιπείς
Μερικές φορές κάποιοι αισθάνονται ελλιπείςκαι είναι μόνο οι νέοι που ψάχνουν για εμπειρίες ζωήςμέσα
Το ίδιο λάθος χάραξες.
Δεν πίστεψα ποτέ πως θα ζούσαξανά την ίδια απογοήτευση…Προδοσία τα λόγια σου,ο θυμός έσταξε
Ορια στις Αντοχές !!!
Ακόμη και στο πόσο αντέχεις υπάρχουν όρια,μην αφήνεις κανέναν να τα ξεπερνάει και να
Ήθελα να ζω για εσένα…
Ήθελα να ζω για εσένα…Ήθελες να μην ζεις χωρίς εμένα…Σταμάτησα να βλέπω το φως
Να μου δείξεις τον δρόμο σου ήθελα…
Να μου δείξεις τον δρόμο σου ήθελα…Άπλωσα λουλούδια στον δρόμο σου,να με κοιτάζεις ήθελα
Να μου δείξεις τον δρόμο σου ήθελα…
Να μου δείξεις τον δρόμο σου ήθελα…Άπλωσα λουλούδια στον δρόμο σου,να με κοιτάζεις ήθελα
Ορφάνεψε η ανθρώπινη στήριξη.
Ορφάνεψε η ανθρώπινη στήριξη. Και μη χειρότερα,τας χείρας νίψαμεν, ουδόλως ανανήψαμεν,χειροποίητες δημιουργίες της ανέχειας
