Ακροβατώ
Κάτω απ ‘τα πόδια μου.Δυό σύρματα που τρέμουν.Κι εγώ στα χέρια μου.Λάθη και πάθη
Άνθη της νύχτας. (Νυχτολούλουδα).
Με μέθυσε η αγάπη του.Σαν τ’ άνθη αυτής της νύχτας.Κι ένα τρεμοφτερούγισμα.Ένιωσα στην καρδιά.Και
Πέρασε καιρός
Ανεβήκαμε στη ταράτσαμια νύχτα με άπνοια στα υπόγεια.Δε ρώτησες για μένα‘’σε ξέρω’’, είπαν τα
Καταθέσεις
Στο ταμιευτήριοτης ζωής μουκατέθεσες το παλλάδιοτης ελπίδαςκι όταν στο χερσότοποτης μοναξιάςείδεςτο οικοδόμηματου έρωτα,άναψεςτο καντήλι
«Ο προπονητής… του αυτοκινήτου»
-Μην κάτσεις πίσω, έλα μπροστά, να τα ακούσεις…!-…OK…-Είναι δυνατόν να μην μπορείς να βάλεις
«Διαμαρτυρόμενα γραμμάτια»
Στιγμές που έκανες πίσω θα σε τρώνε πάντα επειδή δεν τόλμησες..Στιγμές που κέρδισε ο
Εκείνες οι γυναίκες, που δεν χώρεσαν ποτέ
Γράφει η Μαρίσα Παππά Δεν θα τις ξεχωρίσεις εύκολα μέσα στο πλήθος, είναι από
Έρωτα επίγειο.
Αχ. Πώς ζωγράφιζεεπάνω στο κορμί της.Με σύμβολα απ’τα χείλη του η ανάσα.Δυό κάρβουνα τα
Πρωινή δροσοσταλιά.
Σαν πρωινή δροσοσταλιά.Ένα φιλί…Γλυκό φιλί…Και μιά αγκαλιά.Όλου του κόσμου η αγκαλιά.Μες στη δική σου.Στα
