«Για ‘σένα που είσαι ακόμα εκεί»

 Μέχρι που μια μέρα συνειδητοποιείς ότι δεν φοράς αυτό που σου αρέσει. Δεν λες αυτό που σκέφτεσαι. Δεν γελάς όταν το νιώθεις. Δεν τρως όταν πεινάς. Δεν βγαίνεις όταν το θέλεις.

Υπάρχεις σύμφωνα με ό,τι επιτρέπεται.

Γίνεσαι μαριονέτα στη ζωή κάποιου άλλου.

Και το πιο τρομακτικό δεν είναι ο φόβος.

Είναι ότι κάποια στιγμή τον συνηθίζεις.

Θυμάμαι όταν κι εγώ ζούσα μέσα σε αυτόν τον φόβο.

Έκλαιγα ασταμάτητα. Μέχρι που μια μέρα…

Σταμάτησα να νιώθω.

Δεν ξέρω πώς λέγεται αυτό στην ψυχολογία.

Ξέρω μόνο πως όλα είχαν παγώσει.

Δεν υπήρχε χαρά. Δεν υπήρχε λύπη. Δεν υπήρχε θυμός.

Υπήρχε μόνο μια απέραντη ψυχρότητα.

Θυμάμαι να σκέφτομαι πως αν έλεγα ότι θέλω να φύγω, ίσως θα με χτυπούσε, ίσως θα πονούσα αλλά μετά…

Θα τελείωνε.

Είχα φτάσει στο σημείο που ο πόνος δεν μου φαινόταν πια πιο τρομακτικός από τη ζωή που ζούσα.

Αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές και αναγνωρίζεις κάτι από τον εαυτό σου, θέλω να ξέρεις κάτι.

Σε βλέπω.

Ίσως να μην μπορώ να νιώσω ακριβώς αυτό που ζεις.

Κανείς δεν μπορεί να νιώσει ακριβώς τον πόνο ενός άλλου ανθρώπου.

Αλλά μπορώ να καταλάβω πόσο βαρύς είναι ο φόβος.

Πόσο δύσκολο είναι να φύγεις όταν έχεις πειστεί ότι δεν μπορείς.

Πόσο δύσκολο είναι όταν ο άνθρωπος που σε πληγώνει είναι ο ίδιος άνθρωπος που κάποτε αγάπησες.

Όταν μαζί με τον φόβο υπάρχει ελπίδα.

Η ελπίδα πως ίσως αλλάξει.

Πως ίσως αυτή τη φορά το εννοεί.

Πως ίσως τα πράγματα γίνουν όπως ήταν στην αρχή.

Και γι’ αυτό δεν θα σου πω “απλώς φύγε”.

Αν ήταν τόσο απλό, θα το είχες κάνει ήδη.

Θέλω μόνο να σου πω κάτι.

Δεν είσαι αδύναμος άνθρωπος, επειδή δεν έχεις φύγει ακόμα.

Είσαι ένας άνθρωπος που προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε μια πραγματικότητα που λίγοι μπορούν να καταλάβουν.

Και καμία μορφή βίας δεν είναι μικρή.

Ούτε οι προσβολές.

Ούτε ο έλεγχος.

Ούτε η απομόνωση.

Ούτε το να φοβάσαι συνεχώς.

Ούτε το να σε αναγκάζουν να κάνεις πράγματα που δεν θέλεις.

Ούτε να σε αγγίζουν όταν έχεις πει όχι.

Τίποτα από αυτά δεν είναι αγάπη.

Αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές και μέσα σου γεννήθηκε, έστω για μια στιγμή, η σκέψη «ίσως αυτό αφορά κι εμένα», κράτα τη.

Μην την αφήσεις να σβήσει επειδή αύριο θα σου πουν ότι υπερβάλλεις ή ότι όλα ήταν μια κακή στιγμή ή ότι φταις εσύ.

Κράτησε την!

Γιατί ίσως αυτή η μικρή σκέψη να γίνει κάποτε η δύναμη που θα σε οδηγήσει πίσω σε εσένα.

Και από εκεί, σε μια πιο ελεύθερη εκδοχή του εαυτού σου.

Δεν σου γράφω από τη θέση ενός ανθρώπου που διάβασε βιβλία για την κακοποίηση.

Σου γράφω από τη θέση ενός ανθρώπου που κάποτε έχασε κάθε χρώμα.

Που έπαψε να αναγνωρίζει το πρόσωπό του στον καθρέφτη.

Που κάποια στιγμή δεν φοβόταν πια ούτε τον πόνο, γιατί είχε πάψει να νιώθει.

Και όμως…

Σήμερα, επιτέλους ζω!

Επιτέλους αναπνέω!

Δεν υπάρχω απλώς!

Όχι γιατί ήταν εύκολο να φύγω.

Αλλά γιατί κάποια μέρα πίστεψα, έστω για μια στιγμή, ότι αξίζω!

Και το ίδιο θέλω να πιστέψεις κι εσύ!

Ίσως όχι σήμερα.

Ίσως όχι αύριο.

Αλλά θέλω να ελπίζω πως όταν έρθει εκείνη η στιγμή, θα θυμηθείς αυτές τις λέξεις.

Και θα κάνεις το πρώτο βήμα.

Όχι γιατί κάποιος σου είπε να φύγεις.

Αλλά γιατί, μετά από πολύ καιρό, θα θυμηθείς πως αξίζεις να ζήσεις.

Με πίστη, αλήθεια και σεβασμό,

Ένα από τα κορίτσια που κατάφεραν να φύγουν.