Γιατί διαγραφή και block από τα social δεν σημαίνει ότι τον διέγραψες κι από την καρδιά σου.
Τέρμα» μου λες, δεν πρόκειται να ξανά ασχοληθώ μαζί του. Δεν με νοιάζει τι κάνει, δεν θέλω να τον βλέπω, ούτε και να τον σκέφτομαι. Στο λέω αλήθεια και το εννοώ αυτή την φορά, αφού τον διέγραψα κι από τους φίλους μου στο Facebook».
Στο μυαλό μου τρέχει μια απορία, ποιόν κοροϊδεύει τώρα αυτή, που μουρμουράει μια από τα ίδια, εμένα ή μήπως τον ίδιο της τον εαυτό; Τι θέλει να μου αποδείξει τώρα, ποιόν θέλει άραγε να πείσει; Όχι εμένα πάντως.
Η ερώτηση ρητορική. Η απάντηση αυτονόητη. Αφού αύριο πάλι τα ίδια θα ξανακάνει. Μια εμμονή άνευ προηγουμένου. Και πως αλλιώς; , αφού της έδωσε το όνειρο και της γκρέμισε ύστερα όλο τον κόσμο της. Να κάθεται λοιπόν να ανεβάζει στόρι δημόσια, για να ελπίζει ότι θα τα δει και θα αντιδράσει θετικά. Ότι θα ξυπνήσει επιτέλους. Ότι θα γίνει αυτό που τόσο λαχταρά η κάθε γυναίκα. Να καταλάβει τα λάθη του, να της ζητήσει συγνώμη να ξαναγίνουν οικογένεια… Ότι θα αλλάξει, ότι θα ξυπνήσει και θα ζήσει το παραμύθι της με πράσινα άλογα και μικρά πόνυ…
«Κι εσύ τώρα θες να μας πείσεις, επειδή τον διέγραψες από το Facebook και γενικά όλα τα social ότι κάτι άλλαξε μέσα σου. Πείσε τον εαυτό σου για αρχή καλύτερα και κανέναν άλλον. Γιατί διαγραφή και block από τα social δεν σημαίνει ότι τον διέγραψες κι από την καρδιά σου. Πόσο μάλλον από την ζωή σου. Γιατί διαγραφή από τα social δεν σημαίνει ότι θα σταματήσεις να τον παρακολουθείς και να παρατηρείς αν βλέπει τα στόρι σου ή αν είναι ενεργός γενικά στα social και στις εφαρμογές γνωριμιών».
Τι σου λέω τώρα εγώ; Να μου πεις στα λόγια είναι εύκολα, στα λόγια ο καθένας θα σου πει την αλήθεια και το σωστό. Την σωστή συμβουλή που αν και θα την καταλάβεις είναι δύσκολο να την εφαρμόσεις στην πράξη. Πως να χωρέσει ο νους σου τέτοια στεναχώρια; Τέτοια πληγή, ένα βέλος με δηλητήριο που σου έριξε στην καρδιά. Πως να διώξεις την ελπίδα από την ψυχή σου; Πιάνεσαι από όπου μπορείς να πιαστείς. Από όποια κίνηση του που μπορεί να θεωρηθεί ελκυστική κι ελπιδοφόρα. Από όποια μπορείς να εμπνευστείς. Μα κι αλήθεια να είναι, πως μπορείς να δεχτείς πίσω και να εμπιστευτείς μια τέτοια πισώπλατη μαχαιριά. Η αμφιβολία πάντα θα σε τρώει.. και με το δίκιο σου.
Ο άνθρωπος δεν αλλάζει λένε μα κι αν αλλάξει και γυρίσει, θα πρέπει να είναι έτοιμος να δώσει γη και ύδωρ που λένε κι οι ειδικοί.
Μα πιο πολύ εσύ η ίδια δεν πρέπει να ξεχνάς τι αξίζεις. Αυτό που έζησες, να μην επιτρέψεις να ξανασυμβεί. Να βάζεις πάνω απόλα τον εαυτό σου. Γιατί κανείς δεν θα σε καταλάβει όσο εσύ. Κανείς δεν μπορεί να σε αγαπήσει όσο εσύ τον εαυτό σου. Κι εσύ στο βάθος ξέρεις τι αξίζεις. Αξίζεις κάποιον που δεν θα περιμένεις μέσα από ένα μήνυμα στα social να στείλει, ούτε να καρδιοχτυπάς αν δείξει ενδιαφέρον σε άλλες γυναίκες από εφαρμογές. Κάποιον που θα είναι άντρας και θα τιμά το φύλο του και τις αξίες όπως την οικογένεια.
Δεν περιμένει κανείς να πετύχεις από την μια στιγμή στην άλλη κάτι τόσο δύσκολο. Να τον βγάλεις από την ζωή σου. Όχι απλά από τους φίλους σου στα social. Αλλά η αποδοχή ότι είναι δύσκολο να αλλάξει κανείς, είναι μια αρχή. Ένα σημαντικό βήμα. Κι αν το θέλεις πολύ θα γίνει. Όπως όλα σιγά σιγά θα γίνουν. Θα γιατρευτείς. Θα γιάνει η πληγή. Απλά όπως όλες οι πληγές θέλουν χρόνο. Κανείς δεν είπε ότι δεν θα πονέσεις. Όλοι πονέσαμε και κλάψαμε για λάθος ανθρώπους που βρέθηκαν ή βάλαμε στην πόρτα του σπιτιού μας. Αλλά είμαστε άνθρωποι που προσπαθούμε να μαθαίνουμε από τα λάθη μας και να τα διορθώνουμε. Κανείς δεν είπαμε ότι πρέπει να κουβαλάει τις λανθασμένες επιλογές του μέχρι το υπόλοιπο της ζωής του. Όσο ζούμε πρέπει να διορθωνόμαστε και να ξεσκαρτάρουμε τα λάθη και τα βαρίδια που μας χαντακώνουν. Κι είναι τόσο ωραίο όταν τα ξεφορτωνόμαστε επιτέλους από την ζωή μας. Σαν τα σκουπίδια που αργούμε να βγάλουμε από την αυλή μας και αρχίζει να μυρίζει ο τόπος. Μπορεί να αργείς λίγο αλλά αξίζει το κόπο. Δεν φαντάζεσαι πόσο ανταμείβεσαι γι΄αυτό. Ξαλαφρώνεις κι ανανεώνεται ο αέρας, από την τόση τοξικότητα που ανέπνεες.
φωτογραφία από διαδίκτυο
