Μαμά εισαι εδώ ….
Δίνεις το μικρό σου χεράκι για να περάσουμε τον δρόμο μαζί.Ένα μικρό χεράκι από τα δεξιά, ένα λίγο μεγαλύτερο από τα αριστερά.Σκέφτομαι πως κάποτε ήμουν σαν εσάς,ένα μεγάλο χέρι κράταγε το δικό μου,με προστάτευε.
Στο βλέμμα σας μοιάζει πολλές φορές ζωγραφισμένη η αγωνία … το άγχος και κάποιες φορές δυο μεγάλα ερωτηματικά …
Κάποτε έπιασε και το δικό μου χέρι ένα μεγάλο χέρι για να σταθώ όρθια και να μάθω να περπατάω. Να μάθω να γράφω.
Να μάθω να περνάω τον δρόμο.
Σκούπισε τα δάκρυα μου πολλές φορές,αφού πρώτα μου είχε δώσει μια στον ποπό γιατί είχα κάνει ζημιά.Ή επειδή ένα παιδί στο σχολείο με είχε κοροϊδέψει.
Σκέφτομαι πως όλες οι μάνες έχουν ένα κοινό στόχο … την ασφάλεια των παιδιών τους …
Πως να σου εξηγήσουν όμως,πως οι μάνες απλώνουν τα χέρια τους πάντα
Τα ανοίγουν για να χωθούμε στην αγκαλιά τους τις ώρες που πονάμε
Πώς πάντα τα δάχτυλα τους θα μας σκουπίζουν τα δάκρυα μας;
Πώς πάντα τα λόγια τους θα μας κλείνουν τις πληγές μας ;
Πως να σου εξηγήσουν πως θα είμαστε πάντα εδώ για σας;
Πως να σας εξηγήσουν πως τις στιγμές που νευριάζετε επειδή έκαναν φακές ή επειδή σας απαγόρευσαν τα ταμπλέτ γιατί δεν διαβάσατε σωστά, μέσα τους εύχονται να μη τις μισείτε,αλλά μετά καθησυχάζουν τον εαυτό τους…. θυμούνται πως μεγάλωσαν και κατάλαβαν τις δικές τους μάνες !!!!
Οι μάνες καταρρέουν μέσα τους πολλές φορές. Μουσκεύουν τα μαξιλάρια τις νύχτες απελπισμένες… ανάμεσα στο άγχος και τις αγωνίες.
Μα το πρωί μικρο μου χεράκι θα ειναι πάντα εκεί να σε ξυπνήσουν τρυφερά με ένα χάδι με το μεγάλο τους χέρι.
Θα έχουν πάντα ένα χαμόγελο ζεστό για σου δίνουν θάρρος.
Δε θα σου κρατάνε κακία όσες φορές κι αν νευριάσεις και τους βάλεις τις φωνές,ακριβώς όπως έκαναν αυτές μαζί σου!!!
Θα σου θυμίζουν πάντα να φοράς ζακέτα ναι,αλλά κι ταν δε θα φορέσεις και αρρωστήσεις,θα ειναι αυτές που θα σε περιποιούνται με αγάπη,γκρινιάζοντας αλλά με απεριόριστη αγάπη!!!
Θα ειναι πάντα στο σπίτι και ταν γυρίζοντας από συνήθεια το πρώτο πράγμα που λες θα ειναι
«Μαμά που είσαι;»
Θα απαντάει εδώ είμαι παιδί μου.
Χαμογελάω στη σκέψη,εκανα ακριβώς το ίδιο και η δική μου μαμά σταμάτησε να γκρινιάζει οι κάθε μέρα κάνω το ίδιο λες και που θα πήγαινε
Όταν πια έγινα κι εγώ μάνα και τώρα πια λέει απλά… εδώ είμαι !!!
Αλλάζουν οι καιροί μικρο μου χεράκι,κάποτε δε θα χρειάζεσαι το χέρι μου τόσο συχνά.
Όταν όμως το χρειάζεσαι θα ειναι πάντα εκεί για να σε αγκαλιάσει…να σου σκουπίσει τα δάκρυα αλλά και να χειροκροτήσει από χαρά με κάθε ευχάριστο νέο που θα της πεις.
Να μην ξεχνάς όμως όταν μεγαλώσεις να σκέφτεσαι πως οι μάνες θα ζουν πάντα μέσα μας … γιατί οι καιροί αλλάζουν κι όταν το μικρο χεράκι σου μεγαλώσει το δικό μας θα εχει ζαρώσει και …. θα πρέπει να συνεχίσετε μόνα σας … κάποτε …
η φωνή σας με βγάζει απ’τις σκέψεις μου
-Μαμά μαμά πράσινο,περνάμε τώρα
-Περνάμε παιδιά,ναι ….
σας απελευθέρωσα τα χέρια και με ένα νόημα του κεφαλιού μου περάσατε μόνοι απέναντι,για πρώτη φορά !!!
J.Iakovidou
