Τι είναι χειρότερο, να σε ξεχάσουν ή να σε θυμούνται μόνο όταν σε χρειάζονται;
Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο σε αυτή την εφήμερη ζωή, που βλέπουμε να φεύγει ο χρόνος , μπροστά από τα μάτια μας και να μας διαφεύγουν χίλια δύο πράγματα… Η μοναξιά; να μην έχεις έναν άνθρωπο, να μιλήσεις; Να πεις το πόνο σου, να σε καταλάβει, να σε νιώσει; Να σου δώσει βρε αδερφέ λίγο κουράγιο. Να σου φτιάξει την διάθεση. Να πείτε καμιά χαζομάρα να περάσει η ώρα, όταν δεν έχετε κάτι καλύτερο να κάνετε…να σε παρηγορήσει που ακόμα ένα βράδυ ο επίδοξος (ή κατά φαντασίαν) γκόμενος δεν έριξε κάποιο φως στο τούνελ (δηλαδή SMS στο κινητό σου, που του είχες δώσει, το νούμερο σου πριν καμιά εβδομάδα). Έναν άνθρωπο που ακόμα και κολλητός/ή να μην είναι, θα σε θυμηθεί, έστω στο τέλος της εβδομάδας. Να σε πάρει ρε φίλε ένα τηλέφωνο, να δει αν ζεις ή αν πέθανες.
Μη το γελάς καθόλου. Κυριολεκτικά οι αιφνίδιοι θάνατοι, τα τροχαία και ο καρκίνος έχουν αυξηθεί επικίνδυνα. Από την μια στιγμή στην άλλη, δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Πόσο μάλλον από την μια εβδομάδα στην άλλη. Είναι θλιβερό όταν φτάνουμε να μιλάμε μέσα από μηνύματα μέχρι να κόψουμε ΚΑΙ τα μηνύματα…
Μήπως είναι καλύτερα ,όταν έχεις συνειδητοποιήσει πως είσαι μόνος πια στην ζωή; Κι ας σε έχουν ξεχάσει όλοι. Ας μην έχεις κανέναν. Να το πάρεις απόφαση. Πιο καλή η μοναξιά! Το νέο σου μότο να είναι αυτό; Όπως λέει και το τραγούδι.
Μήπως τελικά χειρότερο είναι όταν έχεις ανθρώπους στη ζωή σου που σε θυμούνται μόνο όταν σε χρειάζονται; Όταν κάτι έχουν να πάρουν από εσένα. Μόνο όταν κάτι έχεις να τους προσφέρεις. Να τους βοηθήσεις. Είναι μια απάντηση κι αυτή. Κρύβει πολλά από πίσω. Κρύβει μια δύναμη και ταυτόχρονα μια ευλογία αν το καλοσκεφτείς. Είναι ένα κομμάτι της ψυχής σου που δοκιμάζεται. Αν θες να το επιτρέψεις αυτό. Δηλαδή να έχεις ανθρώπους περαστικούς, ζητιάνους. Που ζητούν κάτι από εσένα και μετά εξαφανίζονται…
Κάποτε θα έλεγα πόσο λυπηρό αλλά και εκνευριστικό είναι αυτό. Και ναι ίσως είναι. Κάποιοι το βλέπουν σαν εκμετάλλευση. Κι αυτό ισχύει. Με στην ζωή κι αυτό. Με στο πρόγραμμα. Αλλά για δες. Κι αλληγορικά αν το πάρεις. Και τον θεό δεν τον θυμόμαστε στις προσευχές μας ; Μόνο όταν θέλουμε να του ζητήσουμε κάτι; Και μετά τον αφήνουμε στην ησυχία του. Τον ξεχνάμε σαν να μην υπάρχει. Που οκ για πολλούς δεν υπάρχει. Αλλά εδώ μιλάμε για ανθρώπους, τους οποίους αντίστοιχα θυμούνται επί σκοπού μόνο τότε, να καλέσουν στο τηλέφωνο .Είτε για να τους ζητήσουν δανεικά, είτε για να τους δανειστούν κάτι χρήσιμο, είτε για μια βοήθεια σε κάτι που μόνο αυτοί κατέχουν καλύτερα από εκείνους.
Κάποιοι λοιπόν θα το δούνε σαν θράσος αυτή την συμπεριφορά. «Οποία εκμετάλλευση. Τι εγωιστικό εκ μέρους του άλλου», θα πούνε κάποιοι.
Αλλά στο δικό σου χέρι είναι στην τελική και στην δική σου ευχέρεια, το πως θα το χειριστείς. Οι όψεις του νομίσματος είναι δύο, έτσι και οι απόψεις.
Ή θα το δεις προς τιμήν σου που σε σκέφτηκε κι έριξε τα μούτρα του για να σε καλέσει στο τηλέφωνο, τώρα που σε χρειάστηκε. Ή θα πεις τι θράσος που με θυμήθηκε και με εκμεταλλεύεται μόνο για να πάρει κάτι από εμένα.
Στο δικό σου το μυαλό τα ζυγίζεις και τα βλέπεις από την δική σου μεριά όπως εσύ τα θεωρείς. Τίποτα δεν είναι χειρότερο ή καλύτερο. Βέβαια είναι όμορφο να έχεις κοντά σου ανθρώπους καθημερινά. Να σε θυμούνται και να σε νοιάζονται. Εσύ όμως τους νοιάζεσαι; Είσαι κοντά τους ή περιμένεις κι εσύ να κάνουν εκείνοι μόνο το πρώτο βήμα για ένα τηλέφωνο, για ένα παρών κι ενδιαφέρον;
Πόσο ανάγκη έχει ο άνθρωπος για να ρίξει τον εγωισμό του και να σου ζητήσει την βοήθεια σου; Όταν το κάνει κατ’ ΄εξακολούθηση βέβαια είναι στο δικό σου χέρι για να βάλεις το όρια σου. Το σίγουρο είναι όμως ,πως δεν αξίζει να εκνευρίζεσαι αλλά να λυπάσαι γι’ αυτόν μονάχα.
Ο σοφός λαός θα μιλήσει πάλι και θα πει. Εσύ έχεις τα γένια εσύ και τα χτένια. Επίσης εσύ έχεις και το μαχαίρι εσύ και το καρπούζι. Όποτε ανθρώπους που ξεπερνάνε τα όρια σου, είμαι σίγουρη πως θα τους βάλεις στη θέση τους.
φωτογραφία από διαδίκτυο
