Κοιμισμένοι θεατές
Βυθισμένοι στα σκοτάδια της ανυπαρξίας των πράξεων,ανίκανοι για το καλύτερο δυνατό,πρεσβευτές της ανικανότητας στην
Βυθισμένοι στα σκοτάδια της ανυπαρξίας των πράξεων,ανίκανοι για το καλύτερο δυνατό,πρεσβευτές της ανικανότητας στην
Προσπαθούσα να μαζέψω τον πόνο μου…Ήθελα να φανώ δυνατός για ακόμημια φορά στην ζωή
Γένους παραπειστικού. Ντίβα της σκάλας του Λαοπλάνου,υψίφωνος ερμηνεύτρια των κλασσικών έργων της ψευδούς συμφωνίας
Απόψε κλαίει ο ουρανόςμαύρισε την ψυχή μου.Και το φεγγάρι σκυθρωπόκλαίει κι αυτό μαζί μου.Μου
Πες μου τις σκέψεις σου, τα σχέδια σου,τα όνειρα που χτίζεις στις νύχτες σου…Ζωγράφισε
Για μένα είχα ένα αστέρι και το έχασα,το κλείδωσα στην μάτια μου, το φυλάκισαδέθηκα,
«Μυθικό θαλάσσιο πλάσμα με μορφή γυναίκας από τη μέση και πάνω και ουρά ψαριού».
Κι εκεί που όλοι ετοιμαζόμαστε να υποδεχτούμε το καλοκαίρι,ψυχολογικά πρώτα,αρχίσαμε τις βόλτες τα βραδάκια
Υπό το φως των αστεριών είμαι καταραμένος.Τελευταίος θρήνος σε νεκρές σκέψεις που απλάάφησαν την
Προσπαθώ να γράψω ένα πόνημα ψυχής.Τα λόγια χορεύουν μέσα μου άναρχα,καμία λέξη δεν μπαίνει
