«Εμείς οι γυναίκες που σηκώσαμε ξανά τον κόσμο μόνες μας»
Όταν το “μαζί” τελειώνει, αλλά η ζωή συνεχίζει.. Κι εμείς μαζί της.
Δεν ξέρω αν υπάρχει σωστή στιγμή για να πεις το «ως εδώ». Ξέρω μόνο ότι κάποια μέρα ξυπνάς και ο καθρέφτης δεν δείχνει πια το φόβο, αλλά μια αλήθεια: πως δεν αντέχεις άλλο να ζεις μισή. Κι έτσι, χωρίς εγγυήσεις, χωρίς χάρτη, αποφασίζεις να φύγεις. Να σώσεις τον εαυτό σου. Να ξαναγεννηθείς μέσα από τα συντρίμμια.
Το διαζύγιο δεν είναι μόνο μια υπογραφή. Είναι να μαζεύεις τα κομμάτια σου από το πάτωμα όταν τα παιδιά κοιμούνται. Είναι να χαμογελάς το πρωί, ενώ το βράδυ έκλαιγες σιωπηλά στο μπάνιο για να μη σε ακούσει κανείς. Είναι να μαθαίνεις να λες «θα τα καταφέρω», ακόμη κι όταν δεν το πιστεύεις.
Κι όμως… τα καταφέρνουμε.
Μαθαίνουμε να πληρώνουμε λογαριασμούς που παλιά δεν ξέραμε καν πού βρίσκονται. Να κουβαλάμε ψώνια, ενοχές, φόβους και όνειρα, όλα μαζί, σε δύο χέρια μόνο. Μαθαίνουμε να είμαστε και μάνα και πατέρας. Να διαβάζουμε τα μαθήματα των παιδιών και ταυτόχρονα να διαβάζουμε τον εαυτό μας: τι χρειαζόμαστε, τι αντέχουμε, τι δικαιούμαστε.
Ως ψυχολόγος ,αλλά κυρίως ως γυναίκα, το βλέπω ξανά και ξανά: ο μεγαλύτερος πόλεμος δεν είναι με τον πρώην. Είναι με τη φωνή μέσα μας που ψιθυρίζει «δεν μπορείς». Η ψυχολογία το λέει αυτοκριτική, ενοχή, φόβος εγκατάλειψης. Εγώ θα το πω απλά: είναι το τέρας που πρέπει να δαμάσουμε για να βρούμε ειρήνη.
θέλω να το θυμάσαι: δεν απέτυχες. Δεν χώρισες μια οικογένεια. Έσωσες έναν άνθρωπο , εσένα.
Και χρειάζεται χρόνο. Θλίψη, θυμός, παζάρεμα, αποδοχή , τα stages του πένθους δεν ισχύουν μόνο για τον θάνατο. Ισχύουν και για το τέλος μιας οικογένειας, μιας υπόσχεσης «για πάντα». Κάθε γυναίκα περνάει διαφορετικά από αυτά τα στάδια. Άλλη σιωπά, άλλη φωνάζει, άλλη δουλεύει μέχρι να ξεχάσει. Κι όλες, στο τέλος, ξαναστέκονται.
Κάποια στιγμή, χωρίς να το καταλάβεις, βάζεις κραγιόν όχι για να αρέσεις, αλλά γιατί σου άρεσες. Γελάς αληθινά. Κοιτάς τα παιδιά και λες: «Τα μεγαλώνω μόνη , αλλά δεν είμαι μόνη». Γιατί έχεις εσένα. Κι αυτή είναι η πιο αληθινή συντροφικότητα.
Αν ανήκεις σε αυτές τις γυναίκες, θέλω να το θυμάσαι: δεν απέτυχες. Δεν χώρισες μια οικογένεια. Έσωσες έναν άνθρωπο , εσένα. Και έδειξες στα παιδιά σου τι σημαίνει να μη μένεις εκεί που πονάς.
Ναι, η ζωή μετά το διαζύγιο έχει κούραση, ανασφάλεια, μοναξιές. Αλλά έχει και κάτι πιο δυνατό: ελευθερία. Την ελευθερία να ξαναφτιάξεις τον κόσμο σου από την αρχή. Και αυτή τη φορά, να τον χτίσεις πάνω σε αγάπη, όχι σε φόβο.
Και πίστεψέ με, δεν υπάρχει τίποτα πιο δυνατό από μια γυναίκα που έπεσε, πόνεσε, αλλά σηκώθηκε… μόνη της.
Ντέμη Ρούσσα
Ψυχολόγος
