Leona makes music!
Υπάρχουν καλλιτέχνες που γεννιούνται για να ακολουθήσουν το ρεύμα και υπάρχουν κι εκείνοι που τολμούν να το αλλάξουν. Η Λεόνα ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Με βλέμμα καθαρό, ψυχή ανήσυχη και φωνή που δεν φοβάται να πει αλήθειες, είναι από τις παρουσίες που δεν περνούν απαρατήρητες. Το όνομά της , επιλεγμένο από την ίδια, σύμβολο δύναμης και αυτοπροσδιορισμού, αντικατοπτρίζει ακριβώς αυτό που εκπέμπει: μια γυναίκα που βρυχάται με πάθος, ευαισθησία και συνείδηση.
Η Λεόνα δεν κάνει απλώς μουσική, δημιουργεί κόσμους. Παίζει με τα όρια, ενώνει αντιθέσεις, μετατρέπει τις λέξεις σε ενέργεια. Μέσα από τη φωνή της, το «ντρέπομαι» γίνεται «τολμώ» και το «φοβάμαι» μεταμορφώνεται σε «τραγουδώ».
Με δική της αισθητική, ξεκάθαρες αξίες και λόγο που δεν κρύβεται, η Λεόνα φέρνει στην ελληνική μουσική τη φρεσκάδα που της λείπει. Μια φωνή που δεν προσπαθεί να μιμηθεί κανέναν γιατί είναι ήδη ο εαυτός της.
Αρχικά, το «Λεόνα» από πού βγαίνει;
Το «Λεόνα» είναι ένα ψευδώνυμο που έχω διαλέξει μόνη μου. Το πραγματικό μου όνομα είναι Αναστασία.
Αλλά Αναστασία δεν με έχει πει ούτε η μαμά μου ούτε ο μπαμπάς μου.
Ο μπαμπάς μου με λέει Νατάσα και η μαμά μου με λέει Σίσσυ.
Και κάποια στιγμή είπα «Φτάνει, θα διαλέξω εγώ πώς θα αυτοπροσδιορίζομαι από εδώ και πέρα».
Και είπα θα με λένε Λεόνα.
Ήθελα ένα όνομα που να μου δίνει τη δύναμη όταν τη χρειαστώ.
Γιατί το όραμά μου, ως καλλιτέχνης, είναι να είμαι μια φωνή δυναμική, που να λέει όλα όσα θέλει με θάρρος. Μετά από κάτι βδομάδες που διάλεξα τελικά το όνομα, βρήκα ότι στα ιαπωνικά η λέξη “Shishi” (獅子) σημαίνει λιοντάρι. Μου θύμισε το Σίσσυ (που όλοι έτσι με ξέρουν), και μου επιβεβαιώθηκε αυτή η επιλογή.
Και είναι και πολύ όμορφο όνομα!
Ναι, πολύ όμορφο! Φανταστικό!
Στην αρχή έλεγα «Λιόνα» ή «Λεόνα». Και έλεγα, ποιο απ’ τα δύο;
Έχει ένα γαλλικό accent, για να το λες.
Βλέπω μια πολύ καλή προφορά στα γαλλικά.
Oui, je parle français.
Α, tu parles français! Ξέρεις λοιπόν και γαλλικά;
Ναι!
Τα γαλλικά τα έμαθα μικρή, στην πορεία της εκπαίδευσής μου. Μου άρεσαν πιο πολύ από τα αγγλικά, οπότε οι γονείς μου με έστειλαν πρώτα γαλλικά και μετά αγγλικά.
Και όπως γίνεται πάντα, κάπως υπάρχει πάντα γύρω μου κάποιος που μιλά γαλλικά.
Τώρα, η καλύτερή μου φίλη, η Καμίλ ,που είναι και στην ομάδα μου, κάνουμε μαζί τα βίντεό μου, είναι Γαλλίδα.
Που μένει στην Ελλάδα. Γιατί; Δεν ξέρει κανείς! (γέλια)
Απλά έτσι, υπάρχουν πάντα τα γαλλικά στη ζωή μου.
Και τα γαλλικά μπήκαν νωρίς στη ζωή σου… Η μουσική πότε μπήκε;
Η μουσική μπήκε χρόνια μετά τα γαλλικά. Δεν ήμουν παιδί-θαύμα.
Δεν ήμουν το παιδί που πάντα τραγουδούσε και έπαιζε. Ήμουν το πιο ντροπαλό παιδί που θα μπορούσες να συναντήσεις.
Πάντα μου άρεσε η μουσική, άκουγα πάρα πολύ.
Η μητέρα μου μου τραγουδούσε πάντα – ήταν το ραδιόφωνό μου. Για να κοιμηθώ, έπρεπε να μου τραγουδάει, αλλιώς δεν κοιμόμουν.
Αλλά εγώ δεν τραγουδούσα, ντρεπόμουν πάρα πολύ.
Και κάπως έτσι ήρθε το «Λεόνα» ως υπενθύμιση: «Δεν θα ντρέπεσαι πια, γαμώτο! Θα κάνεις κάτι θαρραλέο από εδώ και πέρα».
Στα 14, μια ξαδέρφη μου που άρχισε να τραγουδάει, μου είπε «Τραγούδα κι εσύ μαζί μου».
Και τραγούδησα. Και μου είπε «Ξέρεις ότι έχεις καλή φωνή;»
Και λέω: «Εγώ έχω καλή φωνή;» (γέλια)
Και άρχισα να τραγουδάω μόνη μου. Σιγά σιγά και μπροστά σε άλλους.
Και μου έλεγαν όλοι ότι έχω καλή φωνή.
Και λέω: «Αυτό είναι τέλειο! Θέλω να ασχοληθώ με αυτό!»
Έτσι άρχισα να συνδέομαι με ανθρώπους που παίζουν μουσική. Το ένα έφερε το άλλο.
Κάποιος μου χάρισε μια κιθάρα, κι έτσι έμαθα μόνη μου, στην εφηβεία, κιθάρα και πιάνο , χωρίς δάσκαλο.
Στα 18 ήμουν έτοιμη και ξεκίνησα επαγγελματικά.
Και ζω από αυτό από τότε.
Η μαμά σου, λοιπόν, είχε βάλει τη μουσική στο σπίτι. Τι άκουγε;
Η μαμά άκουγε Χατζιδάκι, αλλά και ξένη ροκ — Scorpions, Red Hot Chili Peppers, τέτοια.
Της άρεσε και ο Χατζηγιάννης. Λίγα ελληνικά γενικά, αλλά όχι λαϊκά.
Εσύ ήθελες αργότερα να εξερευνήσεις την ελληνική μουσική;
Έχω κάνει κάποια ανοίγματα, μου αρέσουν καλλιτέχνες όπως ο Παύλος Παυλίδης και ο Φοίβος Δεληβοριάς.
Κυρίως για τους στίχους τους.
Αλλά γενικά βρίσκω την ελληνική μουσική βαριά.
Όταν ακούω μουσική, θέλω κάτι που να με ανεβάζει, να μου δίνει δύναμη, να με κάνει χαρούμενη, να χορέψω.
Και στην ελληνική μουσική δεν έχω βρει πολλούς λόγους να χορέψω έτσι όπως θέλω εγώ.
Γι’ αυτό θέλω να φτιάξω εγώ την ελληνική μουσική που θα ήθελα να ακούω.
Γιατί δεν υπάρχει τόσο πολύ. Δυστυχώς…
Ή ευτυχώς… γιατί μπορώ να τη φτιάξω!
Πιστεύεις λοιπόν στην ενέργεια των λέξεων;
Ναι. Όταν κάτι είναι βαρύ, το νιώθω πάρα πολύ.
Η μουσική με επηρεάζει ψυχικά — είναι ψυχοφάρμακο.
Αν εκτεθώ πολύ σε βαριά μουσική, πέφτει η ενέργειά μου.
Προσπαθώ λοιπόν να την προσεγγίζω με απόσταση.
Μπορώ να κλάψω πολύ εύκολα με ένα τραγούδι, μια ταινία, ένα ποίημα. Αν ακούω τέτοια μουσική συνέχεια, θα κλαίω όλη την ώρα.
Τον Πασχάλη και τον «Τρόπο» πώς τους ανακάλυψες;
Ο Πασχάλης και οι Olympians είναι μία εξαίρεση!
Τώρα τελευταία έχω μπει σε μια μπάντα, με την οποία παίζουμε θεματικά τραγούδια του ’50 και του ’60.
Η μπάντα λέγεται The Hermaphrodite’s Child, και έχουμε δέσει πάρα πολύ όμορφα.
Εκεί δεν λέμε δικά μου τραγούδια , είναι αυστηρά vintage θεματική.
Αυτά τα παιδιά μού έδειξαν πάρα πολλά καινούργια πράγματα, που δεν ήξερα για την παλιά ελληνική μουσική, και την αγάπησα μέσα από αυτούς, παίζοντας μαζί τους.
Εγώ ήξερα πολύ καλά τη ξένη μουσική των δεκαετιών εκείνων ,soul, James Brown, Marvin Gaye, Beatles… αυτά τα ήξερα απ’ έξω.
Αλλά μαζί τους έμαθα και την ελληνική πλευρά των πραγμάτων, και με γοήτευσε πάρα πολύ.
Μου φάνηκε ότι ο Πασχάλης και οι Olympians, για τα δεδομένα της εποχής, είχαν μια πολύ μοντέρνα και φρέσκια αισθητική.
Ξέφευγαν λίγο από τους λαϊκούς δρόμους που ήταν τότε το ελληνικό «καθεστώς».
Κι επειδή καταλαβαίνω τις αναφορές τους στη ξένη μουσική, μου αρέσει αυτό πάρα πολύ , μαζί με όλη την αθωότητα που κουβαλούν τα τραγούδια εκείνης της εποχής.
Αν γυρνούσες το χρόνο πίσω, πού θα πήγαινες;
Στα ’70s!
Θα είχα όλη τη soul, και θα ερχόταν μετά η disco και τα 80s…
Διασκευάζεις τα πάντα με έναν μοναδικό τρόπο. Πώς προέκυψε;
Υπάρχουν τραγούδια που δεν μου αρέσουν αλλά έχουν ωραία ιδέα.
Οπότε τα αλλάζω για να τα φέρω στα μέτρα μου.
Ναι, είναι λίγο εγωιστικό, αλλά θέλω να τα ακούω και να λέω «Ναι, τώρα μου αρέσει».
Αυτό το κάνεις μόνο με τα τραγούδια ή και με τον κόσμο;
(γέλια) Καλή ερώτηση!
Ναι, το κάνω και με τον κόσμο.
Καμιά φορά μου βγαίνει σε καλό, καμιά φορά σε κακό.
Έχω διαμορφώσει μια συγκεκριμένη αισθητική και αξίες.
Μία από αυτές είναι να νοιαζόμαστε για τους άλλους.
Όταν βλέπω ανθρώπους που δεν νοιάζονται, προσπαθώ να τους ταρακουνήσω λίγο.
Αυτό είτε θα μου χαρίσει πολύ καλούς φίλους είτε πολύ άσχημους εχθρούς!
Πώς μπορεί η μουσική να αλλάξει τον κόσμο;
Αν η μουσική άλλαξε εμένα, μπορεί να αλλάξει και τον κόσμο.
Η μουσική είναι ιδέες. Οι ιδέες γίνονται σκέψεις, οι σκέψεις πράξεις, και οι πράξεις αλλάζουν τον κόσμο.
Η σημερινή μουσική αντικατοπτρίζει τη σημερινή κοινωνία; Πάμε καλά;
Υπάρχουν κομμάτια της κοινωνίας που πάνε πάρα πολύ καλά.
Έχουν αλλάξει πολλά πράγματα σε σχέση με 10–20 χρόνια πριν για το φύλο, τη διαφορετικότητα, τα δικαιώματα.
Και πρέπει να το χαρούμε αυτό!
Βλέπω νέους καλλιτέχνες που γράφουν τραγούδια με κοινωνικά θέματα και το εκτιμώ πολύ.
Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι αντίποδες σε όλο αυτό. Όπως, για παράδειγμα, η τραπ, που εξακολουθεί να υπάρχει και που, για μένα, αντικατοπτρίζει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που πρεσβεύουμε εμείς. Και το θεωρώ απαράδεκτο.
Δηλαδή, εμείς, ως γυναίκες, ως μέλη της LGBTQ+ κοινότητας, να προσπαθούμε να πετύχουμε κάποια πράγματα, να διεκδικήσουμε χώρο και φωνή, και να υπάρχουν τραγούδια που μεταδίδουν το ακριβώς αντίθετο μήνυμα… και να κοιμούνται κάποιοι ήσυχοι με τη συνείδησή τους, παρόλο που επηρεάζουν μικρά παιδιά με αυτά που λένε. Επειδή βγάζουν λεφτά. Αυτό, για κάποιο λόγο, μου φαίνεται απίστευτο.
Δηλαδή, να έχεις τη δύναμη να σε ακούει ο κόσμος και να επιλέγεις να λες τέτοια πράγματα;
Έχεις κάνει, όμως, μια πάρα πολύ καίρια παρέμβαση στην τραπ, με ένα υπέροχο τραγούδι που ανέβασες. Εγώ περίμενα να βγει στο Spotify. Είναι εκεί τελικά;
Ναι, είναι στο Spotify! (γέλια) Δεν το έχω προμοτάρει πάρα πολύ, γι’ αυτό ίσως νομίζεις ότι υπάρχει μόνο στα social.
Νομίζω ότι εκεί ήταν η πρώτη φορά που σε είδα και είπα: «Καρδούλα!» (γέλια) Λέω, τώρα εδώ κάτι γίνεται!. Και έστειλα τα βίντεό σου παντού Έλεγα “ακούστε λίγο αυτό!” Πες μου λίγο, τι μηνύματα παίρνεις; Δηλαδή, φαντάζομαι ότι γεμίζουν τα inbox σου όταν ανεβάζεις κάτι τέτοιο. Σε επηρεάζουν τα hate comments;
Με επηρεάζει, βέβαια. Κάποτε με επηρέαζε πολύ περισσότερο.
Θυμάμαι όταν ανέβασα το “Ελλάδα 2.0” και έβλεπα σχόλια από κάτω τύπου «θα έπρεπε να είστε στα τρένα», «κομματόσκυλα» και τέτοια… Ε, εντάξει. Φτάνει κάπου.
Δηλαδή, λες “κάποιος μου κάνει πλάκα τώρα”. Δεν μπορεί να το εννοεί.
Με επηρεάζουν κάποια σχόλια, κυρίως όταν φαίνεται ότι είναι καθαρά κακόβουλα.
Αλλά είναι κι αυτό το φαινόμενο: βλέπεις ένα βίντεο, μετά διαβάζεις τα σχόλια και καταλαβαίνεις πώς σκέφτεται ο κόσμος γι’ αυτό το βίντεο. Αυτή είναι η “δουλειά” των σχολίων, να σου δείχνουν την οπτική του κοινού.
Κάποιες φορές μπαίνω στη μάχη, στα σχόλια, για να αποκαταστήσω αυτό που θεωρώ σωστό για μένα. Όπως, για παράδειγμα, στο βίντεο του “Τρόπος”, μου έγραψε μια κοπέλα από κάτω:
«Γιατί δεν φοράς σουτιέν;»
Και της απάντησα:
«Φοράς εσύ, αν θέλεις. Εγώ γιατί πρέπει να φοράω; Γιατί ασχολούμαστε με το αν φοράω σουτιέν;».
Και αυτό είναι ένα πολύ light παράδειγμα.
Έχω ακούσει και πολύ χειρότερα.
Ευτυχώς, οι φίλοι μου και η οικογένειά μου δεν με αφήνουν να απαντάω συχνά και κυρίως, δεν με αφήνουν να τα πιστεύω αυτά τα πράγματα.
Ο καθένας, πίσω από την οθόνη του, μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Και, ναι, έχει το δικαίωμα να το κάνει.
Και, να σου πω, σε ένα βαθμό, μπορεί να διαβάσω και κάτι που δεν με συμφέρει και να πω «ίσως να έχει και δίκιο». Αν μπορώ να το πάρω δημιουργικά, το παίρνω.
Ποια στερεότυπα σιχαίνεσαι περισσότερο;
Το ότι η γυναίκα αντιμετωπίζεται πρώτα ως σεξουαλικό αντικείμενο.
Ότι πρέπει να είναι όμορφη, περιποιημένη, «χαρά των οφθαλμών».
Αυτό προέρχεται από την πατριαρχία, που βλέπει τη γυναίκα μόνο ως διακοσμητικό ή μηχανή παιδιών.
Ε, όχι! Δεν είμαστε αυτό.
Τι σημαίνει για σένα οικογένεια;
Η οικογένεια δεν είναι δεδομένη αγάπη.
Δεν έχουν όλοι πάρει αγάπη από την οικογένειά τους, άρα δεν έχουν και την υποχρέωση να τη δώσουν.
Ο δεσμός αίματος δεν σημαίνει τίποτα αν δεν υπάρχει σεβασμός και ενδιαφέρον.
Δεν κάνω εξιδανίκευση του «δεσμού».
Για να είναι κάποιος στη ζωή μου, πρέπει να έχει κερδίσει το δικαίωμα να είναι εκεί.
Πώς θυμάσαι τα καλοκαίρια σου ως παιδί;
Στο χωριό του πατέρα μου, στις Σέρρες, ή στην Κόρινθο, οικογενειακά.
Πολύ ξέγνοιαστα, αλλά πάντα με διάβασμα , οι γονείς μου ήθελαν να είμαι καλή μαθήτρια.
Έχεις αδέρφια;
Ναι, έναν μικρότερο αδερφό, δύο χρόνια διαφορά.
Τώρα ζούμε μαζί. Έχει δει τραγούδια μου να γεννιούνται, με συμβουλεύει, με στηρίζει πολύ.
Να περάσουμε και στο Spotify σου. Τι ακούς;
K-pop Demon Hunters On Repeat, reggaeton, pop, R&B, Red Hot Chili Peppers, alternative rock.
Κυρίως ξένη μουσική, 2–3 ελληνικά μόνο.
Γιατί «γκριντζάρεις» με τους ελληνικούς στίχους;
Όχι με όλους. Υπάρχουν υπέροχοι στίχοι που σε ανατριχιάζουν.
Αλλά συχνά νιώθω πως δεν έχει δουλευτεί η ομορφιά της λέξης.
Και η θεματολογία καμιά φορά είναι επαναλαμβανόμενη. Πότε τα φτιάξαμε, πότε χωρίσαμε… Ε, φτάνει!
Με τι θέμα θα ήθελες να καταπιαστείς εσύ;
Θα δείτε στο άλμπουμ που ετοιμάζω για την άνοιξη».
Και το “Φωτιά και Νερό”; Υπέροχο κομμάτι!
Ευχαριστώ! Είναι δικό μου, μουσική και στίχοι.
Εμπνεύστηκα από την ταινία της Disney, την ιστορία αγάπης μιας φωτίτσας και ενός νερού.
Μου άρεσε πολύ η μεταφορά: ότι δύο φαινομενικά ασύμβατοι άνθρωποι μπορούν να συνυπάρξουν, αν αγαπιούνται και σέβονται ο ένας τα όρια του άλλου.
Γιατί, τελικά, καμία παιδική ταινία δεν είναι ποτέ απλώς «παιδική».
Πάντα έχουν ένα δεύτερο και τρίτο επίπεδο ανάγνωσης, και γι’ αυτό είμαι πολύ φαν των παιδικών ταινιών.
Για μένα δεν είναι «παιδικές»· είναι απλώς animation.
Και αυτή η ταινία με ενέπνευσε πολύ.
Την είδα και μετά από λίγο καιρό έγραψα το τραγούδι.
Είχε προηγηθεί όμως κι ένα βίωμα: γνώρισα ένα αγόρι που μου έβγαλε ακριβώς αυτό το συναίσθημα , ότι είμαστε δύο τελείως διαφορετικοί κόσμοι.
Αυτός είναι ηλεκτρολόγος κι εγώ είμαι τραγουδίστρια.
Αυτός ασχολείται με φυσική , εγώ δεν ξέρω καν να μετράω!
Εγώ κάνω τέχνη κι αυτός δεν έχει ιδέα τι σημαίνει αυτό.
Κι όμως, κάπως το βρίσκουμε.
Γιατί συνδεόμαστε σε ψυχικό επίπεδο, όχι σε επίπεδο lifestyle.
Το “Purple” …;
Ναι, το Purple! Κι αυτό είναι στο Spotify.
Πολλοί νομίζουν ότι είναι ξένο τραγούδι, το έχω ακούσει πολλές φορές αυτό και μου αρέσει να το ακούω, γιατί σημαίνει ότι πέτυχα κάτι όμορφο.
Αλλά όχι, είναι δικό μου.
Το “Purple” είναι το αγαπημένο μου τραγούδι, και το μωβ είναι το αγαπημένο μου χρώμα.
Το έχω συνδέσει με τον έρωτα, τον οργασμό, τον ρομαντισμό.
Κι αν το σκεφτείς, το “Φωτιά και Νερό” και το “Purple” έχουν κοινό μοτίβο:
μιλούν και τα δύο για αντιθέσεις , για πράγματα που μπορεί να χωρίζουν, αλλά και να ενώνουν ταυτόχρονα.
Γενικά, μ’ αρέσουν οι αντιθέσεις που βρίσκω στα πράγματα.
Πιστεύω ότι η πραγματική, φιλοσοφική αλήθεια των πραγμάτων είναι πάντα ένας συνδυασμός αντιθέτων.
Είναι το yin και το yang.
Δεν υπάρχει τίποτα απόλυτο· όλα περιέχουν μέσα τους το αντίθετό τους.
Κι αυτό το παράδοξο, όσο mindfuck κι αν είναι, είναι τελικά η πιο βαθιά αλήθεια.
Αν εσύ είσαι το yin, ποιο είναι το yang σου; Μουσικά.
Το απόλυτο αντίθετό σου. Αυτό που σε τραβάει, παρ’ όλο που είναι αλλιώτικο.
Να πω ότι αυτό που έκανα με τον Παντελίδη ήταν ένα τέτοιο αντίθετο.
Είναι μια σύγκρουση κόσμων και ακριβώς αυτό με εμπνέει.
Έχεις μπει πολλές φορές στον πειρασμό να πας με τα «αντίθετα»; Όχι μόνο να τα φτιάξεις, αλλά να τα προκαλέσεις;
Ναι, μου αρέσει η κόντρα.
Η κόντρα με εμπνέει πάρα πολύ.
Το να πηγαίνω απλώς όπως πάνε τα πράγματα, κάποιες φορές μου φαίνεται πολύ εύκολο.
Το challenge που έχει το να πας κόντρα σε κάτι είναι τεράστια πηγή έμπνευσης.
Όταν πας κόντρα, όμως, υπάρχει και ο κίνδυνος να τραυματιστείς.
Ναι… και φοβάμαι να τραυματιστώ, φυσικά.
Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν το κάνω.
Το κάνεις παρά τον φόβο.
Φοβάσαι και ταυτόχρονα βρίσκεις το θάρρος να το κάνεις.
Ίσως μάλιστα, επειδή φοβάσαι τόσο πολύ, χρειάζεσαι ακόμα μεγαλύτερα αποθέματα θάρρους για να τολμήσεις.
Και νομίζω ότι τα τραγούδια μου που έχουν ακουστεί περισσότερο είναι ακριβώς αυτά που πάνε κόντρα σε κάτι δεδομένο, σε κάτι που θεωρείται αυτονόητο ή «έτσι είναι τα πράγματα».
Έχω μεγαλώσει με γονείς που είναι πολύ σκεπτόμενοι.
Αυτό έχει και καλό και κακό.
Γιατί αν το παρακάνεις, αρχίζεις να αμφισβητείς και τον ίδιο σου τον εαυτό.
Και στο τέλος κινδυνεύεις να μη πιστεύεις σε τίποτα.
Αλλά μέσα απ’ αυτό βρίσκεις και τη δική σου αλήθεια, τη δική σου μουσική αλήθεια.
Βρείτε τη Leona στο
