Να μάθεις να φεύγεις ακόμη κι αν δε θες ….
Δύσκολο πράγμα οι αποχαιρετισμοί,ειδικότερα όταν δε θες να φύγεις,θα ήθελες ιδανικά να μείνεις για πάντα.
Όσο αντιλαμβάνεσαι όμως,πως κάπου περισσεύεις τόσο θα πρέπει να απομακρύνεσαι.
Πονάει και τραυματίζει, να αγαπάς και να δένεσαι,όταν είναι μονόπλευρο.
Συμβαίνει κάποιες φορές να μην νιώθουν οι άλλοι για εμάς ο,τι εμείς γι’ αυτους.
Δε φταίει η άλλη πλευρά,δε φταις ούτε εσύ,κανείς δε φταίει.
Κανείς δε μπορεί να σου εγγυηθεί πως θα λάβεις όσα έδωσες.
Λένε πως αγάπη είναι να δίνεις χωρίς να περιμένεις να πάρεις.
Σοφή κουβέντα,όταν αγαπάς πραγματικά δε ζητάς ανταλλάγματα.Δέχεσαι τον άλλον όπως είναι,με όσα μπορεί να σου προσφέρει.
Αρκεί να μη γίνεσαι βάρος.
Όταν όμως νιώθεις πως περισσεύεις,τότε αποχωρείς διακριτικά και με το κεφάλι ψηλά.
Γιατί άλλο είναι να αγαπάς και να προσφέρεις, κατή που ο άλλος θέλει κι άλλο να επιμένεις να δίνεις κάτι που δε του χρειάζεται καν.
Κάτι που ίσως δε μπορεί να αντέξει.
Έναν χαμογελαστό,καλόβολο και γεμάτο προσφορά άνθρωπο.
Σχεδόν ίσως γίνεις αντιπαθής σε όποιον δε μπορεί να σου δώσει.
Ίσως πάλι να γίνεσαι αντιπαθής επειδή δεν θα μπορέσουν πότε να σου μοιάσουν.
Ίσως πάλι κάποιοι να σε ζηλεύουν για όσα απλόχερα μπορεί να προσφέρεις.
Δε μπορείς να σπαταλάς χρόνο,συναίσθημα και καλοσύνη σε ανθρώπους που δε θα το εκτιμήσουν ποτέ.
Κι ακόμη χειρότερα σε ανθρώπους που δε το αξίζουν στο ελάχιστο,φέρονται αχάριστα και κομπλεξικά.
Δε χρειάζεσαι στη ζωή σου ανθρώπους που να σε απορρίπτουν,όποιος σε θέλει πλάι του κάνει τα πάντα για να σε κρατήσει…
Αλλιώς χαιρετάς και έχεις την ικανοποίηση του έξυπνου και γεμάτου ανθρώπου. Γιατί μόνο αυτοί αντιλαμβάνονται και φεύγουν …. νωρίς !!!!!
J.Iakovidou
