Όταν η τέχνη γίνεται μαρτυρία: τα Λουλούδια Τσακισμένα στο Ίδρυμα Κακογιάννης

Στην αίθουσα του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, την Τρίτη 11 Νοεμβρίου, ένιωσες πως ο αέρας βάρυνε. Όχι από θέαμα, αλλά από αλήθεια. Είναι βαριά η αλήθεια και κανείς μας δεν θέλει να τη σηκώσει, να τη φωνάξει, να τη δει.

Υπάρχουν παραστάσεις που παρακολουθείς, παραστάσεις που εκτιμάς και κάποιες άλλες που σε σταματούν για λίγο. Σε κάνουν να σωπάσεις, να ανασάνεις βαθιά και να σκεφτείς. Τα «Λουλούδια Τσακισμένα» ανήκουν χωρίς αμφιβολία στην τελευταία κατηγορία.

Όσοι βρεθήκαμε εκεί, ζήσαμε μια εμπειρία που δεν έμοιαζε με τίποτα συνηθισμένο. Όχι μόνο επειδή η Τάνια Τρύπη είχε τη σκηνοθετική καθοδήγηση, αλλά γιατί στη σκηνή δεν υπήρχαν επαγγελματίες ηθοποιοί. Υπήρχαν άνθρωποι της ΙΑΣΙΣ: ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, επιστήμονες ψυχικής υγείας και μέλη της κοινότητας, που αποφάσισαν να δώσουν φωνή σε όσα συνήθως μένουν σιωπηλά.

Αυτό και μόνο έδωσε στην παράσταση μια αλήθεια σχεδόν ωμή. Δεν “υποδύονταν” κάτι. Μετέφεραν ιστορίες βιωμένες, ιστορίες που έχουν συναντήσει στη δουλειά τους, ιστορίες που βλέπουν καθημερινά πίσω από κλειστές πόρτες και δύσκολες σιωπές.

Η σκηνοθετική προσέγγιση της Τάνιας Τρύπη ήταν λιτή, καθαρή, χωρίς περιττά στοιχεία. Η δύναμη του έργου δεν κρυβόταν στα εφέ, αλλά στον λόγο και στο βλέμμα κάθε ανθρώπου πάνω στη σκηνή. Μαρτυρίες γυναικών και παιδιών που έχουν βιώσει έμφυλη βία, κακοποίηση ή trafficking ενώθηκαν σε ένα σώμα. Ένα σώμα που άλλοτε έτρεμε, άλλοτε λύγιζε και άλλοτε στεκόταν όρθιο με τρόπο που σε καθήλωνε. Από το πρώτο λεπτό κατάλαβα πως δεν επρόκειτο για μια συνηθισμένη θεατρική εμπειρία.  Η Τάνια Τρύπη, με το δικό της αφοπλιστικό βλέμμα και μια σκηνοθεσία καθαρή σαν εξομολόγηση, οδήγησε το κοινό σε έναν κόσμο που πολλοί φοβούνται να κοιτάξουν κατάματα.

Αξίζει να αναφερθεί πως η ΙΑΣΙΣ δεν έκανε απλώς μια παραγωγή. Δημιούργησε μια κοινωνική πράξη. Χρησιμοποιεί σταθερά την τέχνη ως εργαλείο σύνδεσης, θεραπείας και ευαισθητοποίησης. Το συγκεκριμένο έργο είναι η επιτομή αυτής της φιλοσοφίας: μια παράσταση που “πονάει”, αλλά χρειάζεται να υπάρχει.

Φεύγοντας, αυτό που έμεινε δεν ήταν η σκηνοθεσία ή τα φώτα. Ήταν το αίσθημα ότι έγινες μάρτυρας σε κάτι που αφορά όλους μας. Γιατί η έμφυλη βία δεν είναι ιστορία άλλων. Είναι ιστορία της κοινωνίας που χτίζουμε ή ανεχόμαστε. Και οι «φωνές» των Λουλουδιών που τσάκισαν, μας θύμισαν ότι υπάρχει μόνο ένας δρόμος. Να τις ακούμε. Να τις στηρίζουμε. Να μην τις αφήνουμε μόνες.

Παρουσίες που τίμησαν την παράσταση:

Στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης έδωσαν το παρών προσωπικότητες από τον χώρο της πολιτικής και του πολιτισμού, όπως η Υφυπουργός Κοινωνικής Συνοχής & Οικογένειας, Βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης Έλενα Ράπτη, ο Τομεάρχης ΑμεΑ και Ευάλωτων Κοινωνικών Ομάδων και Βουλευτής Κιλκίς του ΠΑΣΟΚ, Πέτρος Μιχαήλ Παππάς, η Αναπληρώτρια Περιφερειάρχης Αττικής Χριστίνα Κεφαλογιάννη, η Γενική Γραμματέας Ισότητας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Κατερίνα Πατσογιάννη ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Φορέων Ψυχικής Υγείας ΑΡΓΩ Μενέλαος Θεοδωρουλάκης, ο διεθνώς αναγνωρισμένος βιολονίστας Κώστας Καβάκος, οι ηθοποιοί Κώστας Καζάκος, Τζένη Καζάκου, Γιάννης Απέργης, ο συνθέτης Αντώνης Μιτζέλος, η συγγραφέας Ντέμη Ρούσα και η εκδότρια Σοφία Δερέ οι οποίοι συνεχάρησαν τη δημιουργό και τους συντελεστές για το καλλιτεχνικό και κοινωνικό αποτύπωμα της παράστασης.

Ταυτότητα Παράστασης Συγγραφή – Σκηνοθεσία: Τάνια Τρύπη Διδασκαλία – Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Τάνια Τρύπη Παραγωγή: ΑμΚΕ ΙΑΣΙΣ Μουσική: Σταύρος Παργινός (τσέλο), Χρυσάνθη Τζοβάνη (έγχορδα – κρουστά) Video: Αρτέμης Σαμοθράκης Make Up Artist: Αναστασία Τσαντιρίδου Graphic Design: Κατερίνα Βαλαβάνη Ερμηνεύουν (αλφαβητικά): Θεόφιλος Αγαπητός, Εβίτα Αγαπητού, Ιωάννα Αλπέρτη, Βασιλική Βιδάλη, Σοφία Γιαννίκου, Μάνος Δημητρίου, Σεραφείμ Δήμου, Δανάη Καμπάνη Μπαλτά, Ορέστης Κοντόπουλος, Όλγα Κοτοπούλου, Άννα Λαμπροπούλου, Γεωργία Μανιατάκου, Νίκος Μπαλτάς, Αγγελική Ντούλα, Μαρία Παππά, Αθηνά Πηλιτζίδου, Αγγελική Σπυροπούλου, Ελένα Σπυροπούλου, Χαρά Σπυροπούλου, Ηλέκτρα Σπύρου, Ιωάννα Στογιαννάρη, Διονυσία Ταχτίκη, Σοφία Τριβυζά, Χρυσαφίνης Σάββας, Εύα Φίλου, Μεταξία Χιωτέλη.

Ιασις