Τα μεγάλα όνειρα ανήκουν στις μικρές επιφάνειες
Είναι γεγονός και μάλιστα τεκμηριωμένο και αδιαμφισβήτητα κραυγαλέο και ας μην το είπαν και σήμερα στις ειδήσεις.
Άνθρωποι σκυφτοί και προβληματισμένοι χαμένοι στης πόλης τα στενά, χάνουν και την τελευταία ελπίδα να επικοινωνήσουν μεταξύ τους.
Και ποιος να φταίει άραγε?
Ενώ η μοναξιά χτυπάει αδιάκοπα την πόρτα στο κατώφλι της ζωής τους, εκείνοι παίζουν το ΣΤΟΥ ΚΟΥΦΟΥ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΟΣΟ ΘΕΛΕΙΣ ΒΡΟΝΤΑ΄
Κλεισμένοι στα τετραγωνικά που οι ίδιοι όρισαν για ιδανικά… απορούν πως γίνεται κανένα όνειρο να μη πραγματώνεται, να μη χρωματίζεται, να μη ξεκλειδώνει το χαμόγελο που με τόσο πάθος διεκδίκησαν!!!
Τόσο μεγάλα όνειρα κι όμως …πως βυθίστηκαν σε τόσο μικρές επιφάνειες?
Γιατί φοβήθηκες και γιατί στιγμές φοβάμαι να τα ζήσω?
Σύμπλεγμα αγαπούλες μου και μάλιστα ολέθριο!
Χαρίζεις τα όνειρά σου με το ¨καλημέρα ¨εκεί που καμία ανάσα δεν θα δημιουργήσει στο τζάμι εκείνη την άχνα για να γράψεις ¨Σε αγαπώ¨!
Και απλά θυμώνεις με τον κόσμο που σε περιόρισε … που σε στρίμωξε …που δεν σε άφησε …
Εσύ τελικά όμως … σε άφησες να ονειρευτείς; Σε πίστεψες; Σε αγκάλιασες;
Πώς θες λοιπόν να το κάνουν οι άλλοι?
ΕΣΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΕΣΟΥ και πάλι!
Βρες την επιφάνεια που αξίζει στο όνειρο σου, είτε μοιάζει μικρή είτε μεγάλη, είναι η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ και το ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΟΝΕΙΡΟ!
Και μην είσαι «ΓΑΤΑΚΙ» …μάθε να περπατάς στο πλάι σου.
Memi D.
