Αν ήταν όντως αγάπη δεν θα πόναγε κι ούτε θα πέρναγε

Περασμένες μου αγάπες, όνειρα που σβήσατε..

Με το πέρασμα του χρόνου, η ανάμνηση του πόνου στην καρδιά μου αφήσατε..

Κάπως έτσι δεν γράφει  η Ευτυχία στο συγκεκριμένο τραγούδι της;

Μα πόνος και αγάπη, πως ταιριάζουν και πως γίνεται κάποιος που αγάπησες να μείνει μια ανάμνηση;

Περαστικές αγάπες λέμε, λες κι ήταν μια ίωση. Μια ασθένεια που πέρασε και τώρα έγινες καλά. Πήρες το χάπι σου, την αντιβίωση σου κι ανάρρωσες από την αγάπη; Όχι,  μήπως, απλά από τον πόνο που σου προκάλεσε; Τι ωραία! Μακάρι να υπήρχε τέτοιο χάπι, μια τέτοια θεραπεία να μας γιατρέψει…

Και γιατί να προκαλεί πόνο η αγάπη; Η αγάπη είναι αγάπη. Δεν εξηγείται. Είναι απλά και ξεκάθαρα τα πράγματα. Αγάπη θα έπρεπε να ξεχειλίζουμε όλοι μας. Η αγάπη είναι κάτι θετικό, κάτι καλοπροαίρετο, δεν θα έπρεπε να βασανίζει, δεν θα έπρεπε να πληγώνει.

Τόσο πολύ να μας τυραννάει, λες κι αν θα χάσουμε αυτό το πρόσωπο, το αντικείμενο του πόθου μας, θα πεθάνουμε. Θα γκρεμιστεί όλος ο κόσμος μας. Ας είναι καλά κι ας είναι μακριά μου. Γιατί να πεθαίνω εγώ κάθε μέρα γι’ αυτόν;

Ξέρω πονά οποιοσδήποτε χωρισμός. Είναι ένας μικρός θάνατος. Για όποιον λόγο και να τον χάσεις θέλει το χρόνο του, για να πάψεις να τον σκέφτεσαι λιγότερο, για να πάψεις να πονάς λιγότερο ή και καθόλου.

Αλλά είναι και κάποιες φορές που νόμιζες ότι αγαπάς. Νόμιζες ότι ήταν ο κόσμος σου όλος. Δεν έβλεπες καθαρά. Σε είχε περιλούσει ο εγωισμός σου. Ήταν ξεκάθαρα ένας τεράστιος εγωισμός που δεν έλεγες να συγκρατήσεις. Μια μέρα ξέφυγε σαν το μπαλόνι που φεύγει από τα χέρια του παιδιού. Ξεγλίστρησε σαν αερικό, έσκασε η φούσκα και είδες ότι ήταν απλά ένας ενθουσιασμός, αλλά δεν είχες τα κουράγια να το παραδεχτείς.

Μήπως ήρθε η ώρα τώρα; Γιατί δεν χρειάζεσαι θεραπεία, παρά μόνο χρόνο για να ξεκαθαρίσεις το μέσα σου και να μην  κλαίγεσαι για ανόητους ενθουσιασμούς κι υποτιθέμενες αγάπες.

Αν ήταν όντως αγάπη δεν θα πόναγε κι ούτε θα πέρναγε..

φωτογραφία από διαδίκτυο (pexels)