Σε φοβίζει περισσότερο να μείνεις μόνος ή να μην αγαπηθείς ποτέ όπως είσαι;
Σε φοβίζει περισσότερο να μείνεις μόνος ή να μην αγαπηθείς ποτέ όπως είσαι ;Ιδού η απορία. Ή μήπως απορία για τους άλλους; Μήπως βαθιά μέσα σου, εσύ γνωρίζεις τον φόβο σου; Είσαι σκληρός κι αντέχεις μόνος σου. Ίσως και να έχεις συνηθίσει και ακόμα καλύτερα να έχεις αγαπήσει την μοναξιά σου. Να μην αντέχεις ούτε συμβιβασμούς ,ούτε να προσποιείσαι ότι όλα είναι τέλεια στη σχέση σου. Ούτε να προσπαθείς να χωρέσεις εκεί που δεν έχει απομείνει ελάχιστος χώρος για σένα.
Έχεις αγαπήσει τα λάθη σου. Έχεις αγαπήσει τα στραβά σου. Έχεις αγαπήσει εσένα. Δεν έχεις ανάγκη από αγάπη. Δεν έχεις ανάγκη από αποδοχές. Δεν έχεις ανάγκη κανέναν και τίποτα. «Περνάω και μόνος μου καλά» που λένε πολλοί.
Πόση σκληρότητα μπορεί να κρύβει από πίσω της αυτή η φράση; Πόσο εγωισμό μπορεί να καλύπτει μέσα του;
Είναι δίκοπο μαχαίρι αυτή η απορία. Αυτά τα ερωτήματα που γεννάει το μυαλό. Πόσο πολύ βασανίζουν ώρες ώρες τον άνθρωπο. Γιατί από όπου κι αν το πιάσεις, πονάει η αλήθεια που θα ξεστομίσεις. Αυτή η απάντηση που θα δοθεί. Δεν θέλεις να το πιστέψεις. Δεν θες να το παραδεχτείς. Πως ναι, είναι δύσκολο και σε φοβίζει ότι μπορεί να μην αγαπηθείς ποτέ γιαυτο που είσαι. Έτσι όπως είσαι. Χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς συμβιβασμούς. Μα ποιος αποδέχτηκε τον σύντροφο του χωρίς να του γκρινιάζει;. Ποιος έριξε τα μανδύα του έρωτα κι όταν φανερώθηκαν κατάματα όλα του τα ελαττώματα, τον δέχτηκε και τον αγάπησε για την ψυχή του πιο πολύ από το κορμί του; Μια απάντηση αβέβαιη. Ίσως σε κάποιες φορές θετική αλλά όχι πάντα. Πολλές φορές το παραμύθι δεν ζωντανεύει και στην πραγματικότητα. Δεν είναι όλοι πεντάμορφες που βρίσκουν το τέρας του και το μεταμορφώνουν πίσω σε πρίγκηπα. Ακόμα κι αυτό το ζευγάρι μας περνάει το μήνυμα του. Ότι θέλει δουλίτσα η σχέση. Κι ας αφήσουμε το γνωστό άσμα «περνώ και μόνη μου καλά»
Γιατί πίσω από αυτό, κρύβεται πολύ πόνος αλλά και μια μεγάλη μασκαρεμένη δικαιολογία. Αγαπάς την μοναξιά σου. Και δικαίως την χρειάζεσαι κι αυτή. Σε αρκετά μεγάλα διαστήματα. Μα ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να είναι μόνος για μια ζωή. Ο θεός κάτι ήξερε που δεν άφησε μόνο του, τον Αδάμ. Μπορεί να του έκανε λίγο την ζωή πατίνι η Εύα, αλλά αγάπη δίχως πείσματα δεν έχει νοστιμάδα. Ο καθένας με το δίκιο του να φοβάται , πως ίσως να μην αγαπηθεί ποτέ γι’ αυτό που είναι, αλλά μήπως κι εσύ να ρίξεις τον εγωισμό σου και να κοιτάξεις να διορθωθείς σε κάποια πράγματα; Κανείς δεν είναι τέλειος πόσο μάλλον ο εαυτούλης μας που σίγουρα χρειάζεται αλλαγές. Μήπως όμως η αλήθεια κρύβεται βαθύτερα, πως φοβάσαι όχι τόσο αν θα σε αγαπήσουν όπως είσαι, αλλά αν θα αγαπήσεις εσύ στο τέλος το ίδιο όσο σε αγάπησαν βαθιά και δυνατά;
φωτογραφία από διαδίκτυο
