Λούλα Σιγάλα: «Το άλεκτον αναιρεί την ποίηση και γι’ αυτό θα θρηνηθεί»
Η ποίηση της Λούλας Σιγάλα κινείται ανάμεσα στη μνήμη και τη λήθη, στο φως και το σκοτάδι, στη σιωπή και τον λόγο. Στην ποιητική της συλλογή «Το άλεκτον θα θρηνηθεί», η δημιουργός καταθέτει μια βαθιά προσωπική αλλά και οικουμενική ματιά πάνω στην ανθρώπινη εμπειρία, αναζητώντας εκείνα που δεν μπορούν να ειπωθούν με λέξεις, παρά μόνο να βιωθούν και να θρηνηθούν.
Μέσα από ποιήματα γραμμένα τόσο στα ελληνικά όσο και στα αγγλικά, η Λούλα Σιγάλα εξερευνά τη μνήμη ως θεμέλιο της ανθρώπινης ύπαρξης, τη νύχτα ως καταφύγιο έμπνευσης και την αντίσταση ως στάση ζωής. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τον αινιγματικό τίτλο της συλλογής, τη σχέση της με την ποίηση, τη δύναμη των συναισθημάτων και τη γοητεία της δίγλωσσης δημιουργίας, αποκαλύπτοντας πτυχές της ποιητικής της ταυτότητας με ειλικρίνεια και ευαισθησία.
Επιμέλεια συνέντευξης: Βασιλική Ευαγγέλου Παπαθανασίου
Τι συμβολίζει ο αινιγματικός τίτλος «Το άλεκτον θα θρηνηθεί» και πώς συνδέεται με τον πυρήνα της συλλογής;
Ο τίτλος, όπως μου προέκυψε στα αγγλικά, σε συζήτηση με εξαιρετικό γνώστη της αρχαιοελληνικής γραμματείας, είναι, “What can’t be said will be wept” και μια συζήτηση γύρω απ’ αυτόν, οδηγούσε, κατά μίαν άποψη στη Σαπφώ.
Η μετάφραση στα ελληνικά, φυσικά, με οδήγησε στην επιλογή “Το άλεκτον θα θρηνηθεί”.
Το αν και κατά πόσον υποστηρίζει την συλλογή ποιημάτων μου ο τίτλος είναι γενικότερο θέμα που συνδέεται με την ποίηση καθ’ αυτήν. Εννοώντας με αυτό ότι το “άλεκτον” αναιρεί την ποίηση ούτως η άλλως ως διαδικασία, εκφορά και αποτέλεσμα. Άρα θα θρηνηθεί.
Ποια ήταν η εσωτερική ανάγκη που σας οδήγησε στη συγγραφή αυτών των ποιημάτων;
Η απάντηση είναι, ότι σε όλη τη ζωή μας διαλεγόμαστε με τις ανάγκες μας και η ποίηση είναι ένας από τους τρόπους και μάλιστα ένας εξαιρετικά ελεήμων τρόπος για να εκφράσει το υποκείμενο τις ανάγκες του.
Η μνήμη φαίνεται να διατρέχει το έργο σας. Είναι για εσάς καταφύγιο ή βάρος;
Η μνήμη επίσης είναι κάτι που συνδέεται άμεσα με τον άνθρωπο ως αξία αλλά και ως οδηγός βίου και έργων κατά την λειτουργία της.
Χωρίς μνήμη δεν υπάρχει σεβασμός, νοήμων συνέχεια και συνοχή και εν τέλει, κάτι που κατ’ εξοχήν θα ’πρεπε να μας διακρίνει: “ανθρωπιά”.
Στα ποιήματά σας η νύχτα επανέρχεται συχνά ως εικόνα και ως κατάσταση. Τι αντιπροσωπεύει στη δική σας ποιητική γλώσσα;
Η νύχτα τώρα! Μέγα θέμα. Τόσο ως φυσικό φαινόμενο, αλλά, όσο και ως προσωπική κατάσταση.
Ημέρα-Νύχτα
Φως- Σκοτάδι
Και φυσικά πώς τα βιώνει το υποκείμενο. Προσωπικά θεωρώ και βιώνω τη νύχτα θετικά, ως καταφύγιο και αυτή με ανταμείβει προσφέροντας μου ποιήματα την αυγή..
Στο ποίημα «Είναι φορές που πρέπει…» μιλάτε για αξιοπρέπεια, αντίσταση και προσωπική στάση ζωής. Πόσο βιωματική είναι αυτή η κατάθεση;
Περί αντίστασης ο λόγος και ναι πιστεύω και φαίνεται και στην ποίησή μου ότι υπάρχουν φορές που πρέπει να βλέπουμε τη ζωή κατάμουτρα και να προβάλλουμε σθεναρή αντίσταση σε ό,τι μας υποτιμά, μας προσβάλλει η ακόμα χειρότερα μας καταργεί. Και αυτό ισχύει παντού και τα δείγματα επαναστατικής ποίησης πλείστα όσα.
Ποιο συναίσθημα κυριαρχεί στη συλλογή: η απώλεια, η νοσταλγία ή η ελπίδα;
Τώρα για τα συναισθήματα, πολλά και ποικίλα και…. γι’ αυτά αλλά και μ’ αυτά, κυρίως, γράφουμε. Προσωπικά, παρά το ότι είμαι λογοκρατούμενο άτομο, πλην προφανώς και επαρκώς καταπιεσμένο από τη λογική και το επάγγελμα… αφέθηκα με εμπιστοσύνη στην ποίηση. Πόσο μάλλον που αυτή με επισκέπτεται. Δώρο είναι.
Γιατί επιλέξατε να συμπεριλάβετε ποιήματα και στις δύο γλώσσες;
Γιατί και πώς στην ίδια συλλογή συνυπάρχουν ποιήματα στην ελληνική και αγγλική γλώσσα. Καλή, εύλογη ερώτηση, το ίδιο και η απάντηση: μεγάλωσα με δύο γλώσσες και έχουν ίση βαρύτητα στη χρήση τους για μένα. Οπότε, τυχαίο γεγονός σε τι γλώσσα θα γραφεί ένα ποίημα. Έρχεται στη γλώσσα που θέλει.
Υπάρχει κάποιος στίχος της συλλογής που θεωρείτε ότι συνοψίζει ολόκληρο το έργο;
Αγαπημένο μου ποίημα το “Ξαγρύπνησα πάλι απόψε”.
